Munenori Tamahagane Wakizashi Masamune - samurajský meč

Stojak na miecz nie jest częścią oferty.

Nagasa (wraz z habaki): 50,1 cm

Tsuka: 20,5 cm

Motokasane: 8,1 mm

Sakikasane: 6,2 mm

Motohaba: 3,2 cm

Sakihaba: 2,3 cm

Kissaki: 2,9 cm (szlifowane oddzielnie)

Sori: 1,4 cm

Materiał Nagasa: Tamahagane

Punkt wyważenia: 9,75 cm od Tsuby

Gitae: Soshu

Materiał Tsuki: Skóra węża i jedwab

Sageo: jedwab

Tsuba: mosiądz

Fuchi:czeczota olchowa

Kashira: czeczota olchowa

Saya: dąb

Seppy: mosiądz

Koiguchi: czeczota olchowa

Kojiri: czeczota olchowa

Kurigata: czeczota olchowa

Masa: 1012 g

Akcesoria: Origami (certyfikat autentyczności), brokatowy worek na miecz (patrz zdjęcia)

Tameshigiri: tatami, zielony bambus, materiały alternatywne

Kowal Masamune był zapewne i zawsze będzie najsłynniejszym japońskim kowalem wszech czasów. Nie tylko dlatego, że doprowadził produkcję mieczy samurajskich do doskonałości, która do dziś nie została przewyższona, ale także dzięki swojemu najsłynniejszemu mieczowi Honjo Masamune, który przez kilka pokoleń był symbolem japońskiego siogunatu i rodu Tokugawa, zanim został bezpowrotnie utracony pod koniec II wojny światowej.

Dla jego mieczy charakterystyczne było nie tylko doskonałe wykonanie rzemieślnicze, ale także hartowanie różnicowe oraz właśnie soshu gitae, czyli głownia z siedmiu kawałków stali, taką jaką ma również ten miecz.

Krąży opowieść z czasów Masamune, kiedy został wezwany, aby porównać swój najlepszy miecz z mieczem swojego współczesnego, mistrza Maramasy. Obaj wbili więc swoje miecze w dno strumienia i obserwowali, co się stanie. Miecz Maramasy przecinał wszystko, co stanęło mu na drodze. Liście, drobne gałązki, a nawet ryby. Miecz Masamune potrafił jednak przeciąć jedynie liście i gałązki. Maramasa wyśmiewał rozczarowanego Masamune. Wszystko z oddali obserwował mnich, który podszedł do nich i powiedział: "Miecz Masamune jest dobrym mieczem. Miecz Maramasy jest zły. Miecz Masamune tnie tylko liście i gałązki, ale nie odbiera niepotrzebnie życia. Miecz Marumasy zabija wszystko, co stanie mu na drodze. Bez względu na dobro i zło".

Do rdzenia tego miecza użyto stali o najniższej zawartości węgla. Grzbiet i ostrze tworzy stal o wysokiej zawartości węgla (ok. 1%). Po bokach dodano stal o średniej zawartości węgla (ok. 0,5%), a następnie na zewnętrznych bokach ponownie zastosowano stal o wysokiej zawartości węgla.

Tamahagane została wytopiona w chińskim Longquan (nazywanym miastem magicznych mieczy), gdzie najlepsze chińskie miecze są produkowane już od ponad 2500 lat.

Poszczególne rodzaje stali są wizualnie dobrze rozpoznawalne. Stal użyta do poszczególnych części głowni została najpierw wielokrotnie przekuta i złożona w celu uzyskania równomiernego rozłożenia zawartych pierwiastków, usunięcia zanieczyszczeń powstałych podczas jej wytapiania, a także oczywiście zwiększenia wytrzymałości głowni. Hada jest tutaj przeważnie delikatna i czytelna jedynie w niektórych miejscach, pod określonym kątem i przy odpowiednim oświetleniu. Jest więc raczej w stylu Mu Ji (niewidoczna).

Jak powstaje koshirae do takiego miecza, można zobaczyć w serii artykułów napisanych przy okazji pierwszego miecza "Munenori Masamune" tutaj.

Nagasa: Głownia w shinogi-zukuri została wykuta w Soshu gitae z tamahagane. Dzięki temu głownia jest wystarczająco twarda, a jednocześnie elastyczna i odporna na złamanie. Pod określonym kątem widzenia przejście między poszczególnymi rodzajami stali jest dobrze widoczne. Hada na większości głowni jest w stylu Mu Ji, czyli niemal niewidoczna gołym okiem.

Linia hartowania hamon powstała w procesie tradycyjnego hartowania. Głownia jest ogólnie bardzo masywna także dzięki hiraniku oraz brakowi bo-hi. Kissaki zostało wykute i oszlifowane oddzielnie, czego dowodem jest również wyraźna granica yokote, oddzielająca je od reszty głowni. Na nakago wygrawerowano kanji oznaczające "Munenori".

Saya: Pochwa miecza została wykonana z drewna dębowego, następnie pokryta bejcą w kolorze hebanu, a potem żywicą. Koiguchi, kojiri i kurigata zostały wykonane ze stabilizowanej czeczoty olchowej, przy czym kojiri i kurigata zostały ozdobione tygrysimi oczami. Mniej więcej w jednej trzeciej długości na saya umieszczono również zdobione Kaerizuno, zapobiegające przypadkowemu wysunięciu pochwy zza pasa obi. Wyjątkowy wygląd tej pochwy uzupełnia brązowe sageo z prawdziwego jedwabiu w stylu Nakafuji od Namikawa Heibei.

Tsuba: Masywna mosiężna garda w kształcie mokko jest jakby pokryta szczegółowo przedstawionymi kwiatami chryzantem. Dwuczęściowy pierścień habaki został wykonany z połączenia mosiądzu i miedzi, a następnie wypolerowany, podobnie jak mosiężne seppy, zabezpieczające tsubę na nakago przed przemieszczaniem się.

Tsuka: Drewniana rękojeść została z obu stron pokryta skórą pytona siatkowanego, zabarwioną na brązowo. Następnie została opleciona jabaraito z japońskiego jedwabiu od Namikawa Heibei, w stylu ajirokumiagemaki. Tsukamaki zostało następnie kilkakrotnie polakierowane w celu zwiększenia jego wytrzymałości i trwałości wyglądu. Fuchi i kashira są ponownie wykonane z drewna ziricote. Podobnie jak saya zostały ozdobione mniejszymi tygrysimi oczami, dzięki czemu doskonale komponują się z pozostałymi częściami koshirae. Menuki są mosiężne, z przedstawieniem gór w czarnym kolorze, u podnóża których rosną małe, złote kwiaty.