Munenori Tamahagane Katana Masamune - miecz samurajski

Co dzieje się z mieczem, zanim trafi do sprzedaży?

Stojak na miecz nie jest częścią oferty.

Jedną z wersji tego miecza można było zobaczyć również w filmie Ballerina.

Nagasa: 73 cm

Tsuka: 31,2 cm

Motokasane: 8 mm

Sakikasane: 5,1 mm

Motohaba: 3,2 cm

Sakihaba: 2,3 cm

Kissaki: 3,4 cm (szlifowane oddzielnie)

Sori: 2,2 cm

Materiał Nagasa: Tamahagane

Punkt wyważenia: 14 cm od Tsuby

Gitae: Soshu

Materiał Tsuki: Skóra węża i jedwab

Sageo: jedwab

Tsuba: mosiądz

Fuchi:ziricote

Kashira: ziricote

Saya: dąb

Seppy: mosiądz

Koiguchi: ziricote

Kojiri: ziricote

Kurigata: ziricote

Masa: 1216 g

Akcesoria: Origami (certyfikat autentyczności), brokatowy pokrowiec na miecz (zob. fotografie)

Tameshigiri: tatami, zielony bambus, materiały alternatywne

Kowal Masamune najprawdopodobniej był i zawsze będzie najsłynniejszym japońskim kowalem wszech czasów. Nie tylko dzięki temu, że doprowadził sztukę wytwarzania mieczy samurajskich do doskonałości, która do dziś nie została przewyższona, lecz także dzięki swojemu najsłynniejszemu mieczowi Honjo Masamune, który przez kilka pokoleń był symbolem japońskiego siogunatu i rodu Tokugawa, zanim został bezpowrotnie utracony pod koniec II wojny światowej.

Jego miecze wyróżniało nie tylko doskonałe wykonanie rzemieślnicze, lecz także hartowanie różnicowe oraz właśnie soshu gitae, czyli głownia wykonana z siedmiu kawałków stali, tak jak w przypadku tego miecza.

Istnieje opowieść z czasów Masamune, kiedy został wyzwany, aby porównał swój najlepszy miecz z mieczem swojego współczesnego, mistrza Maramasy. Obaj wbili więc swoje miecze w dno strumienia i obserwowali, co się wydarzy. Miecz Maramasy przecinał wszystko, co stanęło mu na drodze. Liście, drobne gałązki, a nawet ryby. Miecz Masamune potrafił jednak przeciąć jedynie liście i gałązki. Maramasa wyśmiewał rozczarowanego Masamune. Wszystko obserwował z oddali mnich, który podszedł do nich i powiedział: „Miecz Masamune jest dobrym mieczem. Miecz Maramasy jest zły. Miecz Masamune przecina jedynie liście i gałązki, ale nie odbiera życia bez potrzeby. Miecz Marumasy zabija wszystko, co stanie mu na drodze. Bez względu na dobro i zło”.

Do rdzenia tego miecza użyto stali o najniższej zawartości węgla. Grzbiet i ostrze tworzy stal o wysokiej zawartości węgla (ok. 1%). Po bokach dodano stal o średniej zawartości węgla (ok. 0,5%), a następnie na zewnętrznych bokach ponownie zastosowano stal o wysokiej zawartości węgla.

Tamahagane została wytopiona w chińskim Longquan (nazywanym miastem magicznych mieczy), gdzie najlepsze chińskie miecze są wytwarzane już od ponad 2500 lat.

Poszczególne rodzaje stali są wizualnie dobrze rozpoznawalne. Stal użyta do poszczególnych części głowni została najpierw wielokrotnie przekuta i złożona w celu równomiernego rozłożenia zawartych w niej pierwiastków, usunięcia zanieczyszczeń powstałych podczas jej wytapiania, a także oczywiście zwiększenia ciągliwości głowni. Hada jest tutaj przeważnie delikatna i czytelna jedynie w niektórych miejscach, pod określonym kątem i przy odpowiednim oświetleniu. Jest więc raczej w stylu Mu Ji (niewidoczna).

Jak powstaje koshirae do takiego miecza, można zobaczyć w serii artykułów napisanych przy okazji pierwszego miecza „Munenori Masamune” tutaj.

Nagasa: Głownia w stylu shinogi-zukuri została wykuta w Soshu gitae z tamahagane. Dzięki temu głownia jest wystarczająco twarda, a jednocześnie elastyczna i odporna na złamanie. Pod pewnymi kątami przejścia pomiędzy poszczególnymi rodzajami stali są dobrze widoczne. Hada na większości głowni jest w stylu Mu Ji, czyli niemal niewidoczna gołym okiem.

Linia hartowania hamon powstała w procesie tradycyjnego hartowania. Głownia jest ogólnie bardzo masywna również dzięki hiraniku oraz brakowi bo-hi. Kissaki jest kute i szlifowane oddzielnie, czego dowodzi również wyraźne yokote, oddzielające je od pozostałej części głowni. Na nakago wygrawerowano kanji oznaczające „Munenori”.

Saya: Pochwa miecza została wykonana z drewna dębowego, następnie pokryta bejcą w kolorze hebanu, a później polakierowana około 30 warstwami błyszczącego, przezroczystego lakieru. Pośrodku osadzono tygrysie oko. Koiguchi, kojiri i kurigata zostały wykonane z drewna ziricote. Wyjątkowy wygląd tej pochwy uzupełnia brązowe sageo z prawdziwego jedwabiu w stylu Nakafuji, wykonane w Japonii.

Tsuba: Masywna mosiężna garda w kształcie mokko wygląda, jakby była pokryta szczegółowo przedstawionymi kwiatami chryzantem. Dwuczęściowy pierścień habaki został wykonany z połączenia mosiądzu i miedzi, a następnie wypolerowany, podobnie jak mosiężne seppy zabezpieczające tsubę na nakago przed przesuwaniem.

Tsuka: Drewniana rękojeść została z obu stron pokryta skórą pytona siatkowego, zabarwioną na brązowo. Następnie została opleciona za pomocą jabaraito z japońskiego jedwabiu w stylu ajirokumiagemaki, a tsukamaki kilkakrotnie polakierowano w celu zwiększenia jego wytrzymałości i trwałości wyglądu. Fuchi i kashira są ponownie wykonane z drewna ziricote. Podobnie jak saya zostały ozdobione mniejszymi tygrysimi okami, dzięki czemu doskonale współgrają z pozostałymi częściami koshirae. Menuki są mosiężne, z przedstawieniem gór w kolorze czarnym, u których podnóża rosną małe, złote kwiaty.